അങ്ങനെ ഞാനും എന്റെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം ജന്മദിനത്തെ ഇന്ന് സന്തോഷത്തോടെയും പിന്നെ കഴിഞ്ഞുപോയ അല്ലെങ്കില് ഈ യാത്രയില് വന്നുപോയ ചില ചെറിയ ചെറിയ നൊമ്പരങ്ങളെയും ഇനിയുള്ള യാത്രയെ കുറിച്ചുള്ള ആകാംഷയെയും എല്ലാം കൂടി ചേര്ന്ന ഒരു മനസ്സോടെ വരവേല്ക്കുന്നു! ഇവിടെയൊരു നന്ദി പറച്ചിലിന്റെ ആവശ്യം ഇല്ലെന്നു തോന്നാം കാരണം ഒരു സാമൂഹിക ജീവിയായ മനുഷ്യന് അവന്റെ ജീവിതകാലത്ത് എങ്ങനെയായാലും അവന്റെ ചുറ്റുപാടിനെ ആശ്രയിച്ചായിരിക്കും കഴിയേണ്ടി വരിക. എന്നിരുന്നാലും ഇവിടെ നിന്നും ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്, ഈ യാത്രയില് എന്റെ കൂടെ വന്നവരും എന്നാല് ചിലപ്പോള് വഴി പിരിഞ്ഞു പോയവരെയും പിന്നെ അവരുടെ കാല്പാടുകളും ഓര്മയിലേക്ക് വീണ്ടും കാലം കൊണ്ട് വരുന്നു. ഇതുപോലെ ചില ഓര്മ്മകള് അല്ലെ നമ്മുടെ മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രയിലെ സമ്പാദ്യങ്ങള്! വന്നവഴികളില് കാലിടറിയപ്പോഴൊക്കെ ഒരു കൈത്താങ്ങ് തന്നു മുന്നോട്ടു പോകാന് സഹായിച്ചവര്…പിന്നെ ചിലര് വിഷമിപ്പിച്ചെങ്കിലും ഇന്ന് വീണ്ടും ഓര്ക്കുമ്പോള് അവരും ഒരു വിധത്തില് അല്ലെങ്കില് വേറൊരു രീതിയില് ഈ വഴികളില് വെളിച്ചം തെളിയിച്ചവര് തന്നെയാണെന്ന് പറയേണ്ടി വരുന്നു. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തുക്കള്.. പഴയ സ്കൂള് കാലം മുതല് ഇന്ന് ഈ നിമിഷം വരേയ്ക്കും എനിക്ക് കിട്ടിയ സഹയാത്രികര്.. അവരെയെല്ലാം ഒരു നന്ദി വാക്കില് തീരാത്തത്ര സ്നേഹത്തോടെ ഓര്ക്കുന്നു. എപ്പോഴും ഭാവിയെകുറിച് ഓര്ത്ത് വേവലാതിപ്പെടുന്ന ഒരിനം ജീവിയായത് കൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു ഒരു ദിവസം തുടങ്ങുന്നത് തന്നെ കുറച്ചു ആകാംഷകളും ആശങ്കകളും(?) കൊണ്ടാണേ! അങ്ങനെയുള്ള എനിക്ക് എപ്പോഴും ഒരു സഹായവുമായി എത്തുന്നത് എന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും പിന്നെ എന്റെ അനിയനും ആണ്. എല്ലാവരുടെയും പോലെ തന്നെ ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നും എപ്പോഴും ഈ ജീവിതയാത്രയിലെ തണല് മരങ്ങള് തന്നെയാണ്. അവരോടു നന്ദി പറയുന്നില്ല കാരണം അത് കടപ്പടുകള്ക്കും എത്രെയോ അതീതമായ സ്നേഹമാണ്. എന്റെ അനിയന്, ശരിക്കും പറഞ്ഞാല് യഥാര്ത്ഥ ജീവിതത്തോടുള്ള സമീപനങ്ങളില് അവന് തന്നെയാണ് എന്നേക്കാള് മുതിര്ന്നവന്!! ഒരുകണക്കില് അവന് തന്നെയാണ് എന്നെ മുന്നോട്ടു പോകാന് പ്രേരിക്കുന്ന ഒരു നല്ല മാതൃക..ഇപ്പോള് ഈ നിമിഷത്തില് എന്റെ അമ്മൂമ്മ ഞങ്ങളോട് ഇല്ലാതെ പോയി . ആ നഷ്ടപെടലും അനിവാര്യമായ ഒരു പ്രകൃതി നിയമം.. അതൊരിക്കലും മാറില്ല.
പഠിപ്പിച്ച അധ്യാപകര്, അവര് തന്ന അറിവുകള്, സ്നേഹം എല്ലാം ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞ പോലെ തോന്നുന്നു. അതില് എന്നും ഓര്ക്കാന് ഇഷ്ടപെടുന്ന ക്യാമ്പസ് ദിനങ്ങള്! അവിടുത്തെ ആരവങ്ങള്! പിന്നെ ഞാന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപെടുന്ന അമൃതയിലെ എന്റെ പഠനം! ഒരു നിമിത്തം പോലെ എനിക്ക് അവിടെ പഠിക്കാന് കഴിഞ്ഞു. അവിടെ ഞാന് എന്നും ഓര്ക്കുന്ന, എന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ ശരിയാക്കി ഈ മനസിനെ പാകപ്പെടുത്തിയ പ്രിയപ്പെട്ട അദ്ധ്യാപിക, Ms . പ്രേമരൂപ. എല്ലാവരെയും സ്നേഹത്തോടെ സ്മരിക്കുന്നു.
ഇനി മുന്നോട്ട് എത്രദൂരം സഞ്ചരിക്കനുന്ടെന്നു ആര്ക്കും അറിയില്ല. എന്നിരുന്നാലും ഈ ദിവസം ഒരിക്കലും ഞാന് മറക്കില്ല. കാരണം എന്തെക്കെയോ ചെറിയ ചെറിയ മുത്തുകള് ഈ യാത്രയില് എനിക്ക് കിട്ടി. അത് ഈ ജീവിതത്തെ തന്നെ മാറ്റിയവയാണ്. വിലമതിക്കാന് ആവാത്തവ. എല്ലാം ദൈവം എന്ന പ്രതിഭാസത്തിന്റെ നിശ്ചയം. ഒരിക്കല് കൂടി ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി!
Quoting Robert Frost’s famous lines, “Miles to go before I sleep, Miles to go…”
My Vision 